بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم 

 

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

 

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

 

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

 

يادم آيد : تو به من گفتي :

از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب ، آئينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

 

با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پيش تو؟‌

هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم"

باز گفتم كه: " تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!

 

اشكي ازشاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ، نرميدم

 

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده  خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!

                                        

اهل کاشانم.

 

روزگارم بد نیست.

 

تکه نانی دارم ، خرده هوشی ، سرسوزن ذوقی.

 

مادری دارم ، بهتر از برگ درخت.

 

دوستانی ، بهتر از آب روان.

 

 

و خدایی که در این نزدیکی است:

 

لای این شب بوها ، پای آن کاج بلند.

 

 روی آگاهی آب ، روی قانون گیاه.

  

 من مسلمانم.

 

قبله ام یک گل سرخ.

 

جا نمازم چشمه ، مهرم نور.

 

دشت سجاده ی من.

 

من وضو با تپش پنجره ها می گیرم.

 

در نمازم جریان دارد ماه ، جریان دارد طیف.

 

سنگ از پشت نمازم پیداست:

 

همه ذرات نمازم متبلور شده است.

 

من نمازم را وقتی می خوانم

 

که اذانش را باد ، گفته باشد سر گلدسته ی سرو.

 

من نمازم را پی"تکبیره الاحرام" علف می خوانم ،

 

پی "قد قامت" موج.

 

کعبه ام بر لب آب ،

 

کعبه ام زیر اقاقی هاست.

 

کعبه ام مثل نسیم ، می رود باغ به باغ ، می رود

 

شهر به شهر.

 

"حجرالاسود" من روشنی باغچه است.

 

اهل کاشانم.

 

پیشه ام نقاشی است:

 

گاهگاهی قفسی می سازم با رنگ ، می فروشم به شما

 

تا به آواز شقایق که در آن زندانی است

 

دل تنهایی تان تازه شود.

 

چه خیالی ، چه خیالی ، ... می دانم

 

پرده ام بی جان .

 

خوب می دانم ، حوض نقاشی من بی ماهی است

 

اهل کاشانم.

 

نسبم شاید برسد

 

به گیاهی در هند ، به سفالینه ای از خاک "سیلک".

 

 نسبم شاید ، به زنی فاحشه در شهر بخارا برسد.

 

پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها،پشت دو برف،

 

پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی،

 

پدرم پشت زمان ها مرده است.

 

پدرم وقتی مرد، آسمان آبی بود،

 

مادرم بی خبر از خواب پرید،خواهرم زیبا شد.

 

پدرم وقتی مرد،پاسبان ها همه شاعر بودند.

 

مرد بقال از من پرسید:چند من خربزه می خواهی؟

 

من از او پرسیدم:دل خوش سیری چند؟

 

پدرم نقاشی می کرد.

 

تارهم می ساخت، تارهم می زد.

 

خط خوبی هم داشت. 

 

باغ ما در طرف سایه ی دانایی بود.

 

باغ ما جای گره خوردن احساس و گیاه،

 

باغ ما نقطه ی برخورد نگاه و قفس و آینه بود.

 

باغ ما شاید،قوسی از دایره ی سبز سعادت بود.

 

میوه ی کال خدا را آن روز،می جویدم در خواب.

 

آب بی فلسفه می خوردم.

 

توت بی دانش می چیدم.

 

تا اناری ترکی بر می داشت،دست فواره ی خواهش می شد.

 

تا چلویی می خواند،سینه از ذوق شنیدن می سوخت.

 

گاه تنهایی،صورتش را به پس پنجره می چسبانید.

 

شوق می آمد،دست در گردن حس می انداخت.

 

فکر،بازی می کرد.

 

زندگی چیزی بود،مثل یک بارش عید،یک چنار پر

سار.

زندگی در آن وقت،صفی از نوروعروسک بود،

 

یک بغل آزادی بود.

 

زندگی در آن وقت،حوض موسیقی بود.

طفل،پاورچین پاورچین،دور شد کم کم در کوچه ی سنجاقک ها.

بار خود را بستم،رفتم از شهر خیالات سبک بیرون

دلم از غربت سنجاقک پر.

من به مهمانی دنیا رفتم:

من به دشت اندوه،

من به باغ عرفان،

من به ایوان چراغانی دانش رفتم.

رفتم از پله ی مذهب بالا.

تا ته کوچه ی شک،

تا هوای خنک استغنا،

تا شب خیس محبت رفتم.

من به دیدار کسی رفتم درآن سرعشق.

رفتم،رفتم تا زن،

تا چراغ لذت،

تا سکوت خواهش،

تا صدای پر تنهایی.

چیزها دیدم روی زمین:

کودکی دیدم،ماه را بو می کرد.

قفسی بی در دیدم که در آن،عشق می رفت به بام ملکوت.

من زنی را دیدم،نور در هاون می کوبید.

ظهر در سفره ی آنان نان بود،سبزی بود،دوری شبنم بود،کاسه ی داغ محبت بود.

من گدایی دیدم،در به در می رفت آواز چکاوک می خواست

و سپوری که به یک پوسته ی خربزه می برد نماز.

 بقیشو بعدا براتون می نویسم

به سراغ من اگر مي آييد،

پشت هيچستانم.

پشت هيچستان جايي است.

پشت هيچستان رگ هاي هوا، پر قاصدهايي است

كه خبر مي آرند، از گل واشده دور ترين بوته خاك.

روي شن ها هم، نقش هاي سم اسبان سواران ظريفي

است كه صبح

به سر تپه معراج شقايق رفتند.

پشت هيچستان، چتر خواهش باز است:

تا نسيم عطشي در بن برگي بدود،

زنگ باران به صدا مي آيد.

آدم اينجا تنهاست

و در اين تنهايي، سايه ناروني تا ابديت جاري است.

***

به سراغ من اگر مي آييد،

نرم و آهسته بياييد، مبادا كه ترك بر دارد

چيني نازك تنهايي من.

*****

ترا من چشم در راهم شباهنگام
که می گیرند در شاخ " تلاجن"  سایه ها رنگ سیاهی
وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم
ترا من چشم در راهم.
 
شباهنگام.در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند
در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام
گرم یاد آوری یا نه
من از یادت نمی کاهم
ترا من چشم در راهم.

خشک آمد کشتگاه
در جوار کشت همسایه.
گر چه می گویند: « می گریند روی ساحل نزدیک
سوگواران در میان سوگواران.»
قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران؟
 
بر بساطی که بساطی نیست
در درون کومه ی تاریک من که ذره ای با آن نشاطی نیست
و جدار دنده های نی به دیوار اطاقم دارد از خشکیش می ترکد
ـــ چون دل یاران که در هجران یاران ـــ
قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران؟